İcracı bir Bakanımızı ardından aynı bakanlığın üst düzey bir yöneticisini ziyaret ettik. Bir süre sohbet ettik ve doğal olarak konu sağlık sistemine geldi. Sayın genel müdür “biz de müdür olamayan, mülakattan geçemeyen bir arkadaş sağlık bakanlığında en büyük hastanelerden bir tanesine müdür oldu” dedi.

Ziyaretin ardından o dönemin Sağlık Bakanlığı’nda görevli üst düzey bir yönetici ziyareti için bakanlığa geçtik, bir süre sohbet edip, taleplerimizi ilettikten sonra mevkidaşı genel müdürün bahsettiği konuyu dile getirdim, koca genel müdür sessiz kaldı. Biz açıkçası yine üzüldük.

Yine Türkiye’nin en büyük hastanelerinden bir tanesinin başhekimini ziyaret ettik, sendikamızı anlattık, taleplerimizi ve çözüm önerilerimizi ilettik. Bizi dikkatle dinleyen başhekime çalışmalarında kolaylıklar dileyerek müsaade istedik, teşekkür etti ve tarihi cümlelerini kurdu; …..”vallaha başkanım yaparsak yaparız, yapamazsak gider doktorluk yaparız.”

Haklıydı, yaparsa yapardı yapamazsa gider mesleğini icra ederdi.

Nasıl olsa kimse ne takdir edecek, ne de hesap soracaktı.

Dünden bugüne değişen bir şey var mı, liyakat önde biz arkasında koşmaktan yorulduk.

İlginçtir icra makamında olan siyasilerde liyakatsizlikten muzdaripler.

Bakkal dükkanını emanet etmeyecekleri insanlara koca koca kurumları teslim ediyorlar.

Nasıl olsa elini kolunu sallayarak gelecek, elini kolunu sallayarak gidecek. Hatta kadrosu o kurumdaysa giderken kadrosunu da alıp öyle gidecek.

Yazıktır, günahtır, ayıptır…